تبلیغات
خدایا میمیرم برات ... - بیوفایی ئنیا و توجه به آخرت
وَ مِنْ خُطْبَة لَهُ عَلَیْهِ السَّلامُ
از خطبه هاى آن حضرت است

در بىوفایى دنیا و توجه به آخرت
اَمّا بَعْدُ، فَاِنَّ الدُّنْیا قَدْ اَدْبَرَتْ وَ آذَنَتْ بِوَداع  ، وَ اِنَّ الاْخِرَةَ قَدْ
پس از حمد حق، دنیا پشت كرده خبر به وداع مى دهد، و آخرت روى نموده
اَقْبَلَتْ وَ اَشْرَفَتْ بِاطِّلاع  . اَلا وَ اِنَّ الْیَوْمَ الْمِضْمارُ، وَ غَداً السِّباقُ،
و سر برآورده است، آگاه باشید كه امروز روز تمرین، و فردا زمان مسابقه است،
وَالسَّبْقَةُ الْجَنَّةُ، وَ الْغایَةُ النّارُ. اَفَلا تائِبٌ مِنْ خَطیئَتِهِ قَبْلَ مَنِیَّتِهِ؟
مزدِ برنده بهشت، فرجام بازنده آتش است. آیا كسى نیست كه قبل از رسیدن مرگش توبه كند؟
اَلا عامِلٌ لِنَفْسِهِ قَبْلَ یَوْمِ بُؤْسِهِ؟ اَلا وَ اِنَّكُمْ فى اَیّامِ اَمَل مِنْ وَرائِهِ
آیا كسى نیست كه پیش از رسیدن روز سختى اش چاره اندیشد؟ هش دارید كه شما در روزگار آرزو هستید
اَجَلٌ. فَمَنْ عَمِلَ فى اَیّامِ اَمَلِهِ قَبْلَ حُضُورِ اَجَلِهِ فَقَدْ نَفَعَهُ عَمَلُهُ،
كه به دنبالش مرگ است. كسى كه در ایام آرزو قبل از آنكه مرگش فرا رسد عمل كند عملش سودمند است،
وَ لَمْ یَضْرُرْهُ اَجَلُهُ. وَ مَنْ قَصَّرَ فى اَیّامِ اَمَلِهِ قَبْلَ حُضُورِ اَجَلِهِ فَقَدْ
و مرگش به او زیان نرساند، و آن كه در روزگار آرزویش پیش از رسیدن مرگش تقصیر كند محصول كارش
خَسِرَ عَمَلُهُ، وَ ضَرَّهُ اَجَلُهُ.
خسارت است، و مرگش براى او زیان دارد.
...

وَ مِنْ خُطْبَة لَهُ عَلَیْهِ السَّلامُ
از خطبه هاى آن حضرت است

در بىوفایى دنیا و توجه به آخرت
اَمّا بَعْدُ، فَاِنَّ الدُّنْیا قَدْ اَدْبَرَتْ وَ آذَنَتْ بِوَداع  ، وَ اِنَّ الاْخِرَةَ قَدْ
پس از حمد حق، دنیا پشت كرده خبر به وداع مى دهد، و آخرت روى نموده
اَقْبَلَتْ وَ اَشْرَفَتْ بِاطِّلاع  . اَلا وَ اِنَّ الْیَوْمَ الْمِضْمارُ، وَ غَداً السِّباقُ،
و سر برآورده است، آگاه باشید كه امروز روز تمرین، و فردا زمان مسابقه است،
وَالسَّبْقَةُ الْجَنَّةُ، وَ الْغایَةُ النّارُ. اَفَلا تائِبٌ مِنْ خَطیئَتِهِ قَبْلَ مَنِیَّتِهِ؟
مزدِ برنده بهشت، فرجام بازنده آتش است. آیا كسى نیست كه قبل از رسیدن مرگش توبه كند؟
اَلا عامِلٌ لِنَفْسِهِ قَبْلَ یَوْمِ بُؤْسِهِ؟ اَلا وَ اِنَّكُمْ فى اَیّامِ اَمَل مِنْ وَرائِهِ
آیا كسى نیست كه پیش از رسیدن روز سختى اش چاره اندیشد؟ هش دارید كه شما در روزگار آرزو هستید
اَجَلٌ. فَمَنْ عَمِلَ فى اَیّامِ اَمَلِهِ قَبْلَ حُضُورِ اَجَلِهِ فَقَدْ نَفَعَهُ عَمَلُهُ،
كه به دنبالش مرگ است. كسى كه در ایام آرزو قبل از آنكه مرگش فرا رسد عمل كند عملش سودمند است،
وَ لَمْ یَضْرُرْهُ اَجَلُهُ. وَ مَنْ قَصَّرَ فى اَیّامِ اَمَلِهِ قَبْلَ حُضُورِ اَجَلِهِ فَقَدْ
و مرگش به او زیان نرساند، و آن كه در روزگار آرزویش پیش از رسیدن مرگش تقصیر كند محصول كارش
خَسِرَ عَمَلُهُ، وَ ضَرَّهُ اَجَلُهُ.
خسارت است، و مرگش براى او زیان دارد.
اَلا فَاعْمَلُوا فِى الرَّغْبَةِ كَما تَعْمَلُونَ فِى الرَّهْبَةِ. اَلا وَ اِنِّى لَمْ اَرَ
آگاه باشیدكه بهوقت خوشى چنان عمل كنید كه وقت ترس عمل مى كنید. بدانید كه مانند بهشت كه خواهانشكَالْجَنَّةِ نامَ طالِبُها، وَ لا كَالنّارِ نامَ هارِبُها. اَلا وَ اِنَّهُ مَنْ لایَنْفَعْهُ
خواب باشد ندیدم، و همچون عذاب كه گریزانِ از آن در غفلت باشد سراغ ندارم. هشیار باشید كسى كه حق
الْحَقُّ یَضْرُرْهُ الْباطِلُ، وَ مَنْ لَمْ یَسْتَقِمْ بِهِ الْهُدى یَجُرَّ بِهِ الضَّلالُ
سودش ندهد باطل او را ضرر زند، و آن را كه هدایت مستقیم ننماید گمراهى او را به هلاكت
اِلَى الرَّدى. اَلا وَ اِنَّكُمْ قَدْ اُمِرْتُمْ بِالظَّعْنِ، وَ دُلِلْتُمْ عَلَى الزّادِ.
كشاند. بدانید شما به كوچ از دنیا امر شده، و بر تهیه توشه دلالت شده اید.
وَ اِنَّ اَخْوَفَ ما اَخافُ عَلَیْكُمُ اتِّباعُ الْهَوى وَ طُولُ الاَْمَلِ.
ترسناكترین چیزى كه از آن بر شما مى ترسم پیروى هوا و آرزوى دراز است.
فَتَزَوَّدُوا فِى الدُّنْیا مِنَ الدُّنْیا ما تَحْرُزُونَ بِهِ اَنْفُسَكُمْ غَداً.
پس در این دنیا از دنیا توشـه اى برگیرید كه در آخـرت خود را از عـذاب محافظت كنیـد.
] اَقُولُ: اِنَّهُ لَوْ كانَ كَلامٌ یَأْخُذُ بِالاَْعْناقِ اِلَى الزُّهْدِ فِى الدُّنْیا، وَ یَضْطَرُّ اِلى عَمَلِ
مى گویم: اگر سخنى باشد كه مردم را به زهد در دنیا و عمل مربوط به آخرت وادار كند
الاْخِرَةِ لَكانَ هذَا الْكَلامَ. وَ كَفى بِهِ قاطِعاً لِعَلائِقِ الاْمالِ، وَ قادِحاً زِنادَ
همین سخن است. و همین بس كه این كلام دل را از وابستگى به آرزوها قطع كند، و نور موعظه و قدرت
الاِْتِّعاظِ وَالاِْزْدِجارِ. وَ مِنْ اَعْجَبِهِ قَوْلُهُ عَلَیْهِ السَّلامُ: «اَلا وَ اِنَّ
بازداشتن انسان از گناه را در دل برافروزد. و عجیب ترین جملات این خطبه این است كه مى فرماید: «امروز
الْیَوْمَ المِضْمارُ، وَ غَداً السِّباقُ، وَالسَّبْقَةُ الْجَنَّةُ، وَالْغایَةُ النّارُ» فَاِنَّ فیهِ مَعَ فَخامَةِ
روز تمرین، و فردا روز مسابقه، و مزدِ برنده بهشت، و عاقبت بازنده آتش است.» زیرا در این سخن
اللَّفْظِ، وَعِظَمِ قَدْرِ الْمَعْنى، وَ صادِقِ التَّمْثیلِ، وَ واقِعِ التَّشْبیهِ سِراًّ عَجیباً وَ مَعنىً
با وجود عظمت لفظ و بزرگى معنا و تمثیل درست، و تشبیه واقعى، سرّى شگفت و معنایى
لَطیفاً وَ هُوَ قَوْلُهُ عَلَیْهِ السَّلامُ: «وَالسَّبْقَةُ الْجَنَّةُ، وَالْغایَةُ النّارُ» فَخالَفَ بَیْنَ اللَّفْظَیْنِ
لطیف نهفته، و آن قول حضرت است كه مى فرماید: «والسَّبقَةُ الْجَنَّةُ، والغایَةُ النّار» كه چون معنى سبقه و غایتلاِخْتِلافِ الْمَعْنَیَیْنِ، وَ لَمْ یَقُلِ «السَّبْقَةُ النّارُ» كَما قالَ: «السَّبْقَةُ الْجَنَّةُ» لاَِنَّ الاِْسْتِباقَ
مخالف هم است از آن حقیقتِ قیامتى به دو لفظ مختلف «سبقه ـ غایت» تعبیر فرموده، زیرا مسابقه
اِنَّما یَكُونُ اِلى اَمْر مَحْبُوب، وَ غَرَض مَطْلُوب، وَ هذِهِ صِفَةُ الْجَنَّةِ، وَ لَیْسَ هذَا
در كارى محبوب و هدفى مطلوب است و این صفت بهشت است، نه دوزخ
الْمَعْنى مَوْجُوداً فِى النّارِ، نَعُوذُ بِاللّهِ مِنْها، فَلَمْ یَجُزْ اَنْ یَقُولَ: وَالسَّبْقَةُ النّارُ، بَلْ قالَ:
كه به خدا از آن پناه مى بریم، و شایسته نبود بگوید: «والسّبقةُ النارُ»، بدین خاطر فرمود:
«وَالْغایَةُ النّارُ»، لاَِنَّ الْغایَةَ قَدْ یَنْتَهى اِلَیْها مَنْ لا یَسُرُّهُ الاِْنْتِهاءُ اِلَیْها وَ مَنْ یَسُرُّهُ ذلِكَ،
«الغایةُ النار»، چه اینكه ممكن است پایان یك راه كسى را خوش نیاید، و ممكن است خوش آید، بنابراین
فَصَلَحَ اَنْ یُعَبَّرَ بِها عَنِ الاَْمْرَیْنِ مَعاً، فَهِىَ فى هذَا الْمَوْضِعِ كَالْمَصیرِ وَالْمَآلِ،
صحیح این است كه براى هر دو صورت با كلمه غایت تعبیر شود. غایت در این زمینه مانند مصیر و مآل است،
قالَ اللّهُ تَعالى: «قُلْ تَمَتَّعُوا فَاِنَّ مَصیرَكُمْ اِلَى النّارِ». وَ لایَجُوزُ فى هذَا الْمَوْضِعِ
چنانكه حق فرموده: قُلْ تَمَتَّعُوا فَاِنَّ مَصیرَكُمْ اِلَى النّارِ، كه صحیح نیست در اینجا
اَنْ یُقالَ: فَاِنَّ سَبْقَتَكُمْ (بِسُكُونِ الْباءِ) اِلَى النّارِ. فَتَأَمَّلْ ذلِكَ، فَباطِنُهُ عَجیبٌ، وَ غَوْرُهُ
به جاى «مصیر» كلمه «سبقه» آید. در این سخن اندیشه كن كه نهانى شگفت و ژرفایى
بَعیدٌ لَطیفٌ، وَ كَذلِكَ اَكْثَرُ كَلامِهِ عَلَیْهِ السَّلامُ. وَ فى بَعْضِ النُّسَخِ: وَ قَدْ جاءَ فى روایَة
عمیق و لطیف دارد، و بیشتر سخنان حضرت چنین است. در برخى از نسخه ها
اُخْرى: «وَالسُّبْقَةُ الْجَنَّةُ» بِضَمِّ السِّینِ. وَالسُّبْقَةُ عِنْدَهُمُ اسْمٌ لِما یُجْعَلُ لِلسابِقِ اِذا
«سُبقه» به ضمّ سین وارد شده. و سُبقه به ضمّ سین نزد عرب مال یا متاعى است
سَبَقَ مِنْ مال اَوْ عَرَض. وَالْمَعْنَیانِ مُتَقارِبانِ، لاَِنَّ ذلِكَ لایَكُونُ جَزاءً عَلى فِعْلِ الاَْمْرِ
كه به برنده مسابقه جایزه مى دهند. و معنى سبقه به فتح و ضم به هم نزدیك است، زیرا سبقه به ضم سین
الْمَذْمُومِ، وَ اِنَّما یَكُونُ جَزاءً عَلى فِعْلِ الاَْمْرِ الْمَحْمُودِ.[
جزاء عمل ناپسند نیست بلكه پاداش كار خوب است.

تاریخ : شنبه 20 اردیبهشت 1393 | 11:42 ق.ظ | نویسنده : حسین یکی از بنده های خدا | نظرات
.: Weblog Themes By SlideTheme :.